Ambush en Randstad en Londen

Guerrilla marketing guerrillamarketingrevolutie Ambush Cor Hospes Randstad

Het Olympische feestje kan beginnen in Londen. En overal ligt de ambush politie op te loer. Tevergeefs: ook in Londen bewijzen guerrillero’s dat guerrillamarketing zich niet door wetten en politie laat vangen.

 

 

Direct even een misverstandje wegwerken. Guerrilla en ambush marketing zijn twee verschillende marketingfenomenen. Guerrilla staat voor een onconventionele verrassende reclameactie die sympathiek en relevant is. Ambush is een vorm van guerrillamarketing, waarbij je ongenodigd profiteert van het sponsorfeest van iemand anders.

 

Het verschil kwam ook nog even ter sprake toen ik door het televisieprogramma EenVandaag werd uitgenodigd om te praten over ambush en sportsponsoring. Ook verscheen twee maanden geleden een artikel van mij over het onderwerp in het vaktijdschrift Communicatie. Dat beleefde afgelopen week een verkorte en ietwat gewijzigde ‘herdruk’ in twee delen op het blog Welingelichte Kringen.

 

Op dat tweeluik kreeg ik enorm veel reacties. BNR belde. Nog dezelfde dag mocht in conclaaf met Mariska Woertman, hoofd Corporate Communications van Randstad, een merk dat zich al 15 jaar op zeer relevante manier verbindt aan Olympische sporters. Door sporters de mogelijkheid te bieden sport en werk te combineren, en voor hen te zoeken naar een carrière na de sport.

 

Niet echt spannend wat Randstad doen, en dat gaf Woertman ook terecht toe, maar het uitzendbureau blijft in ieder geval niet hangen in het uitzenden van billboards en banieren.

 

Dat is mooi.

 

Hoe onhandig reageerde twitterkoningin Woertman evenwel later op een vraag of zij sympathiseerde met bedrijven die op creatieve manieren aandacht proberen te trekken. Dat deed zij, maar pas op. Als een concurrent met een ambush komt?

 

“Nee, dat zou ik niet sympathiek vinden en daar zou ik wel problemen mee hebben. Als zij op oneigenlijke manieren gebruik maken van een domein waar wij geld voor betalen. Dan vind ik dat ze dat op een sympathiekere manier kunnen doen dan specifiek in de periode als rond bijvoorbeeld de Olympische Spelen. Dat kan ook gedurende de rest van het jaar. Ik heb niks tegen guerrillamarketing, maar alleen ambush acties specifiek rondom grote sportevenementen, nou ja, dan moet je niet tegen het zere been van andere merken willen schoppen. Dat lijkt me niet nodig.”

 

 

Dus creatieve acties leuk, maar niet van een concurrent. En liever ook niet tijdens grote sportevenementen. Daarna mag het wel.

 

Nogal hypocriet en niet echt consequent. Het lijkt alsof Woertman het zelf ook even niet weet. Luister het zelf nog eens na.

 

Zeker, jullie hoorden het goed, en dit is echt Breaking News. Randstad heeft voor het domein sport betaald! Dus of ieder ander merk daar maar van af wil blijven. Tenminste, buiten grote sportevenementen om.

 

Verderop nog een keer: “Als een concurrent van ons nu bij wijze van spreken met een actie zou komen en op heel slinkse wijze de link met de sport van ons zou afpakken, nee, in deze tijd zou ik dat geen goede zet vinden.” Deze tijd? Verwoert doelt daarmee op de economische recessie. Slimmer met de euro aangaan, euro die vaker moet worden omgedraaid om te kunnen besteden, en er volgen nog enkele even verwarrende als onthutsende mededelingen.

 

Wellicht had ik Verwoert met een plaagstootje ietwat van slag gemaakt. Eerder complimenteerde ik haar met wat Randstad doet voor sporters, maar waarom moet Randstad zichzelf zo met hun edele sponsorwerk in commercials op de borst slaan. Bovendien wat hebben gewone Nederlanders aan die activiteiten, stelde de interviewster slim. Woertman: “We laten zien dat wat wij voor sporters kunnen doen wij ook voor jou kunnen doen.” Juist ja. Want niemand weet tenslotte dat Randstad een bureau voor tijdelijk uitzendwerk is.

 

Intussen zitten merken en retailers zelf in Londen niet stil. Want natuurlijk haken die op vaak even humorvolle en ondeugende manier op de Spelen in. Daarover meer in mijn volgende olympische ambush journaal.

 

De Games in Londen moeten een feest zijn voor iedereen. Een sportfestijn waar ook zeker de plaatselijke bevolking van zou horen te profiteren, hetgeen de IOC ook altijd braaf beweert. Maar dat is al jaren niet het geval. De OS zijn een feestje voor sponsorbobo’s en adverteerders, die miljarden voor hun partnership betalen, maar intussen vergeten toeschouwers, supporters, televisiekijkers en sportliefhebbers op een sympathieke en relevante manier bij hun merk te betrekken. Te zorgen voor verrassende en onconventionele acties die het waard zijn om te delen.

 

Maar ja, daar heb je natuurlijk geen geld meer voor als je miljarden hebt betaald om het domein sport te claimen.

 

Plaats reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.