Magazines en guerrilla: geen gelukkig Hollandsch huwelijk

Guerrilla marketing guerrillamarketingrevolutie tijdschriften Cor Hospes

Tijdschriften en guerrilla. In ons land niet echt een geslaagd duo. Marketing van Hollandsche tijdschriften rijkt veelal niet veel verder dan het meesealen van zonnebrillen waarvan de pootjes vaak al snel gaan hangen. En dat zegt tegelijk veel over de kwaliteit van het tijdschrift.

 

Zeker, Viva doneert aan zijn abonnees af en toe een Tarzan of andere libido-ontstopper. Ook herinner ik me een actie van Flow. Dat tijdschrift posteerde 'voor vrouwen die graag wat meer tijd voor zichzelf willen, die op zoek zijn authenticiteit en rust’ enkele ‘flowmannen’ (!) bij benzinetankstations waar ze voor vrouwen achter het stuur de tank volgooiden. En op verzoek hun oliepeil checkten en meer van dat soort magikevenbijjeonderdemotorkapkijken-dingen uitvoerden. Want vrouwen hebben een hekel aan tanken, vertelde het tijdschrift.

 

Wat tanken langs de snelweg met het tijdschrift Flow te maken heeft, een titel die staat voor slow, ‘authenticiteit en rust’, tsja, wie gaat mij dat nou eindelijk eens uitleggen.

 

Nog zo'n vondst: om de bladenweek te promoten, plaatste de tijdschriftenbranche mensen in een bushokje op de wc, in een bed en onder een haardroger, want ja, daar lezen we immers tijdschriften. Marketeers van Nederlandse magazines kunnen zichzelf met hun marketingniveau niet beter te kakken zetten.

 

Natuurlijk: de Glamour Run. Een klassieker. Bedacht om de launch van dat gelijknamige tijdschrift op te luisteren. Een actie ook die als geen ander het gevoel van het tijdschrift verbeeld: Hollywood in de polder. De guerrilla was zo’n succes dat de run is uitgegroeid tot een jaarlijks internationaal event. Om nog maar eens te onderstrepen wat een relevant idee voor buzz en publicitaire spin off kan opleveren.

 

Dan hoop je jaren na de komst van die run op minimaal een vleugje relevante guerrillanavolging, maar nee, die komt niet. Ook niet van het tijdschrift Park dat beloofde alles anders te gaan doen. Maar waar de marketingafdeling niet verder denkt dan abri's met nog meer bn'ers. Ik heb gehoord dat het tijdschrift bijna ter ziele is. Verbaast mij niks

 

In het buitenland weten ze wel hoe je tijdschriften levend kunt houden. Ik herinner me verschillende buzzable acties van Playboy. Deze, deze en deze bijvoorbeeld. In ons land niks van dit Playboy-alles. Naar het waarom heb ik wel eens aan de voormalige Playboy-hoofdredacteur gevraagd. Geen antwoord.

 

Merkwaardig toch dat gebrek aan creatieve en relevante merkactivatie in magazineland, helemaal in een tijd waarin het ene na het andere tijdschrift omvalt, terwijl uitgevers steeds meer multimedia bedrijven worden. Met vertakkingen in nieuwssites, televisiezenders en radiostations. Waarom zou je daar dan niet wat intensiever mee gaan samenwerken. Als bartertje ofzo. Mogelijkheden genoeg, zagen ze bij het Braziliaanse tijdschrift Go Outside. Naar hun onbescheiden mening ‘het grootste outdoor tijdschrift op de planeet’. Hun lezers gaan graag met een tentje de paden op en de lanen in. Maar ja, die muskieten die je in de woeste natuur altijd en overal blijft tegenkomen. Die verpesten elk uitzicht en outdoorplezier.

 

Om die nare bijters en jeukopjagers op een veilige afstand te houden, ging het tijdschrift een liaison aan met radiozender BandFM. Brazilianen zijn gek op muziek en kunnen ook in de bush niet zonder heuploswekkende klanten. Maar hoog in de bergen en verstopt in de Amazone heb je geen wifi laat staat internetradio, dus blijf je aangewezen op dat ouderwetse transistortje. BandFM stuurde een drietal weken elke avond tussen 6 en 8, het moment waarop die nare muskieten vooral toeslaan, een geluid uit van 15 kHz dat alleen muskieten kunnen horen, en waarvan ze stapelgek worden. Omdat het lijkt op het geluid van de libelle, niet echt een grote musketenvriend, en daarom blijven ze bij zo'n geluid maar liever uit de buurt. Met de groeten van Go Outside, zeiden de deejays.

 

De actie bleek een hit. En met het wegblijven van de muskietenbuzz werd die andere buzz alsmaar groter.

 

Zeg zou zelf: een radiozender als anti-muskieten middel. Een verrassende onconventionele reclameactie. Relevant en sympathiek. Zouden tijdschriften in ons land ook eens over moeten nadenken. Maar hun marketingafdelingen en hoofdredacteuren zitten bijna allemaal in torens in Hoofddorp en andere wereldse metropolen. Geen wonder dat vele de voeling met hun lezers al jaren geleden zijn verloren.

 

p.s. een apparaat dat de hele tijd een pulserende piep uitstuurt van circa 15 tot 17 kHz is in ons land gebruikt om hangjongeren jonger dan 25 jaar van bepaalde plekken weg te jaren. Heb je 'oudere oren' dan ben je daarvoor ongevoelig. Wist niet dat hangjongeren bang waren voor het geluid van een libelle trouwens. De bijnaam van dat hangjongerenwegjaagapparaat: de mosquito. Dat kan geen toeval zijn.

 

Plaats reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.