Mijn Tedx Talk over Guerrillamarketing

Guerrilla marketing guerrillamarketingrevolutie Tedx Cor Hospes

Eind 2011 werd ik gevraagd voor een talk op Tedx. Over guerrillamarketing. Die uitnodiging gaf mij bij voorbaat natte plekjes. Stond ik straks met een filmpje zomaar tussen thoughtleader als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell, James Nachtwey en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar wat zou ik nou precies vertellen? Over de voorbereiding en het toetje van mijn Tedx Talk over guerrillamarketing.

 

 

TED. Uitleg overbodig. Een vierdaagse bijeenkomst die sinds 1984 elk jaar wordt gehouden in Long Beach, Californië. Sprekers zijn afkomstig uit de hoek van Technologie (T), Entertainment (E) en Design (D). Op TED krijgen ze een podium om hun publiek (kaartje 7500 dollar p.p.) op een zo toegankelijke manier te vermaken met een verhaal over een visie of idee. Van hun ideas worth spreading.

 

Elke presentatie mag niet langer dan 18 minuten duren.

 

TED heeft sinds 2009 ook zusjes. TEDx heten die en die duren een dag. Elke stad kan voor die eendaagse conferentie een licentie aanvragen. En dat zou de wereld weten. Intussen zijn er Tedx-evenementen in 133 landen. Alleen al in augustus 2012 waren er 161 Tedx-events in 53 landen.

 

Ook Nederland kent veel Tedx'en. Met op 1 september 2012 de eerste editie van Ede waar ik een talk mocht doen over guerrillamarketing. Mijn idea worth spreading.

 

De datum 1 september 2012 stond gebeiteld in mijn agenda. Met de inhoud van mijn talk besloot ik mij pas anderhalve maand vooraf bezig te houden. Ik was geïnterviewd en had een bio’tje voor de site geschreven. Ook had ik met de initiatiefnemer mogelijke guerrilla-acties voor TEDxEde besproken, maar die durfde hij toch niet aan. Bovendien ontbrak hem daarvoor de tijd en mankracht.

 

Een ding wist ik wel. Ik wilde niet een presentatie geven zoals ik die vaker over guerrillamarketing doe. Praatjes bij plaatjes. Het moest een verhaalverhaal zijn. Dat indirect handelde over guerrillamarketing. Ondersteund door een filmpje dat mijn guerrillagedachten en visie op advertising illustreerde incluis de tien guerrillamarketingstrategieën uit mijn boek 'De Guerrillamarketing Revolutie’. En ik zou en moest dat nieuwe jasje dragen van Hans Ubbink.

 

De talk zelf? Over verrassen zou die gaan, nee, over de kracht van het onverwachte, nee, toch niet, over disruptie wilde ik talken.

 

Toen wist ik het: mijn talk was het voorwoord uit mijn boek. Het verhaal over het restaurant La Parolaccia in Rome waar ik in mijn studententijd met mijn toenmalige vriendinnetje was geweest en waar werkelijk alles, van de obers tot de menukaart, spotte met de conventies van hospitality. Met de conventies van reclame. La Parolaccia was geen restaurant waar je werd gezien als een gast, maar als een zak stront.

 

Ik moest dat voorwoord wel een beetje indikken. Meer focus geven ook. Halverwege zou ik het filmpje tonen. Kon ik even op adem komen en mijn gedachten ordenen.

 

Een talk op TEDx doe je in het Engels. Zelf de tekst vertalen, onverstandig: dat zou me zeker anderhalve dag kosten. Gelukkig ken ik een vertaalster die mijn tone of voice precies aanvoelt: Renske Werner. Je kent haar misschien van een paar chicklit boeken en de reisgids 100% Vancouver. Renske woont in Vancouver.

 

Vlak voordat ik eind juli op vakantie ging, viel haar vertaling in mijn mailbox. Een tekst van ruim 1300 woorden die ik uit mijn hoofd diende te leren. Maar dan wel in mijn eigen woorden, leerde ik na enkele oefeningen. Dat talkte toch een stuk makkelijker.

 

Ook het filmpje moest in het Engels. Met dus geen 10 O’s maar 10 andere dezelfde beginletters. Renske zette me op het spoor van de S. Ik besloot die met S'en aan te vullen. Renske deed straatonderzoek in Vancouver of die S-woorden wel klopten. Beelden voor de video plukte ik van Google en Flickr. Arjen IJff monteerde mijn sheets tot een geheel. Met eronder het nummer ‘Something Better Change’ van The Stranglers dat tenslotte ook het motto van mijn boek was.

 

 

De tekst uit mijn hoofd leren, hmm, dat viel toch een tikkie tegen. Ik besloot de tekst te verdelen in twee blokken onderverdeeld in letters en getallen. Voor en na de video. Dan moest het lukken.

 

TedxEde werd op een zaterdag gehouden in het Theater Cultura dat ligt aan een drukke weg die langs een winkelcentrum met een Mediamarkt en andere retailverrassingen loopt. Mijn auto parkeerde ik onder de Mediamarkt. Bovengronds was een gewone markt. Om bij Theater Cultura te komen moest ik lopen langs groentenstallen, frietkramen en haringkarren. Ik kreeg talktrek.

 

Gelukkig was het lunchtijd toen ik arriveerde. Dat had ik zo gepland. Ik wilde naar andere sprekers luisteren. Die deden hun Talk wel met praatjes bij plaatjes. Adjied Bakes hield hetzelfde praatje dat ik hem al drie keer had horen doen. Dat klonk plots een stuk makkelijker dan iets nieuws.

 

Ik mocht iets na vier uur. Wanneer bezoekers na vele talks TEDx-moe zijn. Er moest dus een beetje vuur komen. Besloot ik ter plekke.

 

Een pogo, ja, waarom niet. Tijdens ‘Something Better Change’.

 

Een ding was ik evenwel in mijn enthousiasme vergeten, vlak voordat ik begon te punkspringen. Mijn conditie is nul. Jarenlang gehockeyed. Maar dat deed ik al vijf jaar niet meer. Af en toe veel gezwommen. Maar dat deed ik ook twee jaar niet meer. En dan is dertig tellen pogo’en al snel elke tel te veel. Merkte ik, te laat.

 

Het tweede deel van mijn Talk was ik dan ook vooral buiten adem. Ik haalde struikelend het einde van enkele zinnen. Daar ging mijn promotiefilmpje tussen thoughtleader als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey.

 

Buiten was de markt opgeruimd. Over straat waaiden lege plastic zakken en frietdoosjes. Alleen in de Mediamarkt waren nog mensen. Ik kreeg respect voor artiesten die hupsen en tegelijk zuiver kunnen zingen. Hoeveel uren sportschool vergde dat? Ik geneerde me steeds meer voor mijn spontane oprisping. Maar mensen uit het publiek hadden van mijn talk genoten. Hadden ze gezegd. Mensen in Ede zijn eerlijk.

 

Een week later zag ik het filmpje van mijn Tedx Talk waarvan helaas de geluidskwaliteit tegenviel. Mijn talk te zacht, The Stranglers te hard. Tijdens ‘Something better change’ kwam ik af en toe hupsend voorbij.

 

Dat hupsen en hijgen maakten kennissen vrolijk. Mailden en DM'den ze mij. Ze bezigden woorden als kwetsbaarheid, authenticiteit en energierijk, jaja, energierijk.

 

De foto's? ‘Wat een opgeblazen pad, ben je op die foto’s zeg.’ Zei mijn meisje thuis toen ze die van mijn Tedx Talk zag. Ook de naam Youp viel.

 

Daar stond ik dus. Als een opgeblazen pad tussen thougtleaders als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey.

 

Tedx: het ging me om het filmpje, het ging me ook om de foto’s. Op het filmpje klonk ik het tweede deel als een amechtige poedel. Op de foto’s oogde ik als een opgeblazen pad.

 

De tekst postte ik op Molblog en het internationale blog Creative Guerrillamarketing. Het filmpje stuurde ik naar verschillende mensen. Vooral uit het buitenland veel warme reacties. Daar kenden ze Youp niet.

 

Een paar weken later kreeg ik een kopie van een locale krant die over TedxEde had geschreven. Met als leading foto een talker die een enthousiast sprongetje maakt. Precies na 13 seconden van het nummer ‘Something Better Change’. Tussen thoughtleaders als Bill Clinton, Frank Gehry, Seth Godin, Malcolm Gladwell en James Nachtwey. Ach ja. Ooit leer ik het wel.

 

Change.

Plaats reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

2 reacties

TP

Krachtig, spitsvondig en prikkelend zoals altijd van Cor! Lovin 'it baby!

Hitesh

Wel, 68 foto's van telkens 30 seneodcn, dat wil dus zeggen: 34 minuten. Opnieuw een stoeltje meegepakt om op te zitten wachten, want met die 70cm sneeuw is het echt te koud om op de grond te zitten.Het grote dilemma:Ofwel neem je ve9e9l foto's (bv 34 minuten foto's nemen om de 10 seneodcn) en is het filmpje een stuk langer. Ofwel neem je minder foto's en is je kaart/computer sneller vol.Hoe langer het filmpje duurt, hoe meer plaats het inneemt en mijn Vimeo-account is gratis (lees: beperkt).Ik zal er volgende keer eens mee rekening houden!Gert